60'lar, 70'ler ve 80'ler / Mezardaki Ses

"Ve en sonunda, göreceğin aşk, o güne kadar verdiğin aşka eşit olacaktır." - The Beatles (The End)

7 Kasım 2014 Cuma

Büyülü Gece


Uzunca bir süredir kafamı ciddi şekilde boşaltmam lazımdı. Konser işi zamanında yetişti S.O.S. çağrıma. Malum ben İskandinavya'nın ve kültürünün hastasıyım. Ankara Nordik Müzik Festivali olduğunu duyar duymaz programı incelemeye koyuldum ve Odtü'deki Efterklang konserinde soluğu aldım. Sis efektinin abartılı kullanımdan dolayı içeride göz gözü görmeyen salona girer girmez en önden yerimi kaptım. Yolumu bulurken kendimi İskandinav ormanlarında, sis içinde yürüyormuş gibi hissettim.

Beklediğim gibi salon çok kalabalık değildi. Yabancı izleyiciler ve öğrencilerin çoğunlukta olduğu bir kitle vardı. Aslında memnun da kaldım. Neticede az ama öz bir kitleyle, Efterklang'ın, davulcu Tatu Rönkkö'yle beraber icra ettikleri bu deneysel çalışmaya tanıklık ettik. Deneyseldi; çünkü normal stüdyo albümlerindeki indie şarkılarını çalmak yerine Rönkkö'yle bir süredir Finlandiya'da kaydettikleri yeni şarkılardan bir seçki sundular. Deneyseldi; çünkü konserde vokal, bas gitar, elektronik altyapılar dışında bir de turşu kavanozu (evet bildiğiniz şişman kavanoz!!), kevgir, metal tabak çanak ve koca bir ütü masası kullanılarak şarkılar icra edildi ! Bir ara vokal abimiz (boynunda zincirli bir asma kilit asılıydı..) sahnenin sol tarafına dönerek put gibi şarkılarını okurken, davulcu da ütü masasına ve metallere vuruyordu. Kulağa garip geliyor, kabul ama solistin acıklı (ne ses varmış arkadaşta!!) vokaliyle birleşince ortaya çıkan şey gerçekten inanılmayacak derecede güzel, sıradışı ve melankolikti. Hele o "I feel pain" (acıyı hissediyorum) sözlerinin yinelendiği şarkı.. Konserin açılış şarkısını o kadar sevdim ki, dualarım kabul olup grup biss için de aynı şarkıyı farklı düzenlemeyle çalınca mutluluktan eridim.


Konserden dönüşte, ıssız sokakta tek başıma yürürken gökyüzünde ilginç bir manzarayla karşılaştım ayrıca. Ne kadar hoyrat davranırsak davranalım, doğa hala ilk günkü kadar büyüleyici. Umut dolu. Bu dünyada hala yaşam var. Müzik ve doğa bizi yaşama bağlıyor. Oradan uçak ya da benzeri bir şeylerin geçtiği belli. Bizim uzaylıların dünyaya inmeye niyetleri yok, farkındayım (sh*t!). Ama yine de hoşuma gitti. Heyecanlandım ve kamerya çektim. Ben aldım o parlak Ay'ın mesajını. Darısı diğer sıkkın ruhlara. Yola devam.. Vazgeçmek yok bu hayattan.

4 yorum:

  1. En son ne zaman konsere gittiğimi bile hatırlamıyorum. Kıskanmadım desem yalan olur :)
    Bu arada heralde aynı uçağın pilotu bizim buradan da geçti bunu da ben çektim.:)
    http://i.imgur.com/tt1bH8p.jpg

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Tüm şehri turlamış mı napmış adam :DD

      Sil
  2. bazen öyle şeyler olur ki , insan dinlese, izlese , baksa ve hatta görse bile ayrımına varamaz , zamanlama diye bir şey var , tam ihtiyaç duyduğun şeyi görürverirsin , hayata tutunursun bir daha...

    YanıtlaSil