60'lar, 70'ler ve 80'ler / Mezardaki Ses

"Ve en sonunda, göreceğin aşk, o güne kadar verdiğin aşka eşit olacaktır." - The Beatles (The End)

5 Nisan 2014 Cumartesi

En Zoru Da..

En zoru da ne biliyor musunuz; çocukların öldüğü bir ülkede yaşamaya çalışmak. Ali İsmail, Berkin, Burakcan, Ece Su ve Pamir. O ya da bu şekilde çocuklar ölüyor bu ülkede. Yeni güne, yeni kara haberlerle uyanıyoruz. Gaz kapsülüyle, ihmallerle,.. nicesi yitip gidiyor. Daha acısı, bu ölümler bir şekilde dönüp dolaşıp siyasete alet ediliyor. Ölenlerin arkasından yuhalayan mı arasın, etnik kökeninden, dini inancından bahsedip aklınca onları küçümseyen mi. Ne oldu bize böyle ? Bu soruyu artık her gün kendimize sorar oldum. Yataktan kalkmamla tiksinti hissetmem bir oluyor. Kaç zamandır güneşli bir güne merhaba demiyoruz millet olarak. Ölümden geçilmiyor haberler. Siyah bulutlar nicedir tepemizde. Kutuplaşmalarla birbirine adeta düşman kesilmiş bir toplum olduk. "Ya bizdensin ya onlardan" diyor birileri. Taraf tutmamız, ölüleri bile ayırmamız bekleniyor. Burada defalarca yazdım. Bir kez daha yazıyorum. Ölüm son durak. Orda da birleşemiyorsak biz zaten toplum olma özelliğimizi çoktan yitirmişizdir. Çocukların ölmediği, kadınlara şiddet uygulanmadığı, hayvanlara işkence edilmediği güneşli günlerin özlemini çekerek ömrümüz geçiyor. Bekliyoruz, bekliyoruz; ama bir türlü o günler gelmiyor. Kara bulutlar daha fazla öbekleşiyor. Acılar katlanıyor. Gözyaşları bitmiyor. Her zaman iyimser bir insan olmaya çalıştım şu zamana kadar. Fakat gitgide korkmaya ve ümitsizliğe kapılmaya başladığımı hissediyorum. Yarınlar bugünden daha iyi olmayacak sanırım. Bu topluma dünyada mutluluk çok görülmüş. Is there life on Mars ?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder